kir

Artık zaman burada,bu yoklukta atıyor.Yokluk nicedir kendini saklayadursun,eninde sonunda bir yerlerden patlak veriyor.Varlık umarsızca varlıklara direniyor.Yokluk sesini yükseltiyor;varlık, ona kafa tutmaktan bıkmış,varlık olamamışlığını anlamış şımarıkça debeleniyor.Varlık dikkat çekmeye çalışıyor,yokluk böyle şeylerle uğraşmıyor.Zaman burada yalnız yokluk için atıyor,karlar yokluk için yağıyor,duvarlar yokluk için yükseliyor.Varlık dımdızlak kalıyor;varlık yitiriyor,varlık eriyip bitiyor;yok olamıyor,tükenemiyor,sadece sayısız kaybedişler içinde.Varlık sancısından doğamıyor,varlık kendine gelemiyor.Kendilikler kendilerinden bihaber,varlık kendine varamıyor.Varlık artık batmış,zaman varlık için atamaz bile,varlık kendini kendinde boğamaz bile.Yokluk sadece uykusundan uyanıyor,ama

Varlık varlık değil artık,yokluk yokluk değil.

Yokluk yokluk olalı,varlık varlık değil artık..

Dumanlar yükseliyor bacadan,dumanlar kapkara,kapkara karanlık kapkara.Nasıl duman karanlığı boğuyorsa,nasıl duman karanlığında boğuluyorsa,varlık varlığında kendini öyle boğmaya çalışıyor,ama boğamaz bile,boğamaz bile..Varlık karayı karada siliyor.

Yokluk sinsice dadanıyor.

Dudaklar kirlenmiş
Eller kirlenmiş

(Uslu uslu yaşamış,usul usul ağlamış
Yokluk dudaklarda büyür olmuş)

Hiçbir şey aynı anda bu kadar hızlıca bu kadar birden bu kadar tümüyle böylece bütünüyle anlamsızlaşmamıştı. Bir çizik hiçbir zaman bu kadar kesin ayırmamıştı şimdiyle önceyi, önceyle sonrayı.Yokluk hiç böyle devasa bir gürültüyle uyanmamıştı..

Tırnaklarımı hiç olmadığı kadar hızlı yiyorum,midem hiç olmadığı kadar çok bulanıyor.

Koptu artık,içimdeki gözler dudaklar seneler seneler seneler koptu gitti...uçtu tüm kağıtlar..ışıklar söndü oyunlar devam edemedi..


DAMLA..